PISMO I DRUK

Jak wykazał McLuhan i inni myśliciele, pismo i druk sprzyjają bardziej logicznej postawie wobec języka. Kiedy czytelnik nie jest już bombardowany słowami, może dystansować się od tekstu. Ma czas na refleksję, powtórną lekturę, analizę. Pisanie i drukowanie same są procesami analitycznymi, rozbijają strumień języka mówionego na nieciągłe jednostki — symbole alfabetu, słowa, zdania. Czytelnik używa oczu zamiast uszu, lub łącznie z nimi, i, w każdym przypadku, skłania go to do przyjęcia bardziej abstrakcyjnej perspektywy wo­bec języka, który widzi. Zdanie pisane lub drukowane samo prowadzi do analizy strukturalnej — czego nie czyni słowo mówione — ponieważ oko czytelnika mo­że przebiegać po słowach i powracać do nich, dając mu czas na dzielenie zdania na wizualnie pojmowane części i analizę ich funkcji gramatycznych. Ciche, re­fleksyjne czytanie także wpaja nam arbitralność każ­dego symbolu.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *